دروغ مصلحتي

^{دروغ يعني خبر دادن از چيزي که واقعيت ندارد. يک روانشناس در مورد دروغ چنين مي گويد: در سن چهار يا پنج سالگى وقتى كودك شروع به دروغ گفتن مى كند، قصد و نيتى ندارد و آن را از روى بدخواهى انجام نمى دهد، بلكه مى خواهد مورد توجه واقع شود و از قدرت زبان استفاده كند. اما بعداً، دروغ مى گوييم تا به اهداف مورد نظرمان برسيم و از مشكلات دور بمانيم. گاهى برخى افراد دروغ مى گويند تا از عواطف و احساسات ديگران محافظت كنند و اسم اين دروغ ها را «دروغ هاى مصلحتى» (دروغ هاى سفيد) مى گذارند، اما گاهى يواش يواش اين دروغ گفتن، تبديل به يك بيمارى مى شود و فرد به آن عادت مى كند و احساس مى كند مجبور است دروغ بگويد آن هم بدون هيچ علتى در بررسي موضوع دروغ از نوع مصلحتي آن که در جامعه امروزي مسلمين هم رواج زيادي پيدا کرده است بايد به ريشه هاي آن توجه نمود و به سئوالاتي چند پاسخ گفت:}

^{-  آيا اخلاق و اخلاقيات نسبي هستند؛ تا در موقعيت هاي مختلف تغيير کنند؟}

/*]]-->

ادامه نوشته