پاسخگوی اعتقادی

تضادی که بین وهابیت و عقائد امام شافعی وعلمای شافعی است، به مراتب بیشتر و عمیق‌تر است تا تضادی که میان دیگر مذاهب است. یکی از این تضادها مسئله شفاعت است.

ابن‌تیمیه در کتاب زیارة القبور صراحتاً می‌گوید: اگر کسی برای توسل، کنار قبر پیامبری یا صالحی برود، اول باید او را توبه داد و اگر توبه نکرد، باید کشته شود.[1] 

محمد بن عبد الوهاب مقداری تندتر از ابن‌تیمیه می‌گوید: کسانی که از ملائکه و انبیاء و اولیاء شفاعت طلب می‌کنند و می‌خواهند بدین وسیله‌ به خداوند تقرب پیدا کنند، جان و مالشان هدر است و اموالشان باید مصادره شود. [2]
همچنین می‌گوید: هر کس بین خودش و خدایش، واسطه قرار بدهد، کافر و مرتد است و مال و جانش حلال است.[3]
عبارت محمد بن عبد الوهاب را در کنار اشعار امام شافعی ببنید که می‌گوید:آل    النبی   ذریعتی                و هم  إلیه  وسیلتی
أرجو بأن أعطى غدا                بید الیمین صحیفتی[4]
آل پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، وسیله اتصال من و تقرب من به خدا هستند.امیدوارم به برکت آل پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، فردای قیامت، پرونده مرا به دست من بدهد.از دیدگاه محمد بن عبد الوهاب، اول کسی که محکوم به کفر و ارتداد است، امام شافعی است.اما دیگر بزرگان شافعی نیز این نظر دارند:

محی الدین نووی - از بزرگان شافعی و متوفای 676 – می گوید: زائر باید در برابر قبر نبی مكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بایستد و به خدای عالم متوسل شود، سپس می‌گوید این خطاب را به نبی مكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) عرض کند:و قد جئتك مستغفرا من ذنبی مستشفعا بك إلى ربی.آمده‌ام نزد تو تا استغفار کنم از گناهانم و تو را شفیع خودم در نزد خدای عالم قرار بدهم